Filozofia pracy
Jak patrzę na ciało,
stres i regulację
Ciało jest wypadkową naszych codziennych wyborów.
Potrafi bardzo jasno komunikować się z nami we wczesnych fazach przeciążenia — poprzez napięcie, sztywność, parestezje, zaburzenia czucia, zmiany temperatury, dyskomfort.
Im wcześniej reagujemy, tym czytelniejszy jest język ciała. Wtedy budujemy zaufanie pomiędzy odczuciem a świadomym działaniem.
Jeżeli jednak sygnały są ignorowane, informacja schodzi do warstw podświadomych. Układ nerwowy „zajmuje się sprawą" sam — często kosztem czucia.
Odłączamy się od bólu, ale jednocześnie tracimy dostęp do przyjemności, sprawności i subtelnych sygnałów. Z czasem tworzą się wzorce kompensacyjne i konstelacje napięć.
Mały bodziec — szybkie schylenie się, wysiadanie z auta, trening z przyjaciółmi — może wywołać nieproporcjonalnie dużą reakcję.
Lubię porównywać ciało do szklanki wypełnianej wodą. Każdy stres, obciążenie, brak regeneracji dolewa kolejną porcję. W pewnym momencie system przestaje nadążać — i pojawia się objaw.
